കേരള തീരത്തെ തന്ത്രപ്രധാന ധാതുമണൽ ഖനനവും തീരദേശ പാരിസ്ഥിതിക അതിജീവനവും

ഉള്ളടക്കം

1. തീരദേശ ധാതുമണൽ ഖനനം: കരിമണൽ സമ്പത്തും വ്യാവസായിക ചരിത്രവും
2. തീരശോഷണവും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന തീരദേശ ഗ്രാമങ്ങളും
3. തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയിലെ വിവാദ ഡ്രെഡ്ജിംഗും കരിമണൽ കടത്തും
4. നിയമ പോരാട്ടങ്ങളും വിദഗ്ദ്ധ സമിതിയുടെ പാരിസ്ഥിതിക ഓഡിറ്റും
5. ദേശീയ സുരക്ഷയും തന്ത്രപ്രധാന ധാതുക്കളുടെ പ്രസക്തിയും
6. പ്രാദേശിക മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ഉപജീവന പ്രതിസന്ധി
7. സുസ്ഥിര ഖനന മാതൃകകളും ശാസ്ത്രീയ പുനരുദ്ധാരണ വഴികളും
8. ചെല്ലാനം തീരസംരക്ഷണവും മണൽ പുനരുപയോഗ മാതൃകയും
9. കുട്ടനാട്ടിലെ കാർഷിക പരിസ്ഥിതിയും ഉപ്പുവെള്ള ഭീഷണിയും
10. ശാസ്ത്രീയ സാൻഡ് ബജറ്റിംഗും ഡിജിറ്റൽ നിരീക്ഷണവും
11. സമഗ്ര പുനരധിവാസ പാക്കേജും തദ്ദേശീയ തൊഴിൽ സുരക്ഷയും
12. ഉപസംഹാരം
13. സ്രോതസ്സുകൾ

കേരളത്തിന്റെ 590 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള തീരപ്രദേശത്ത് പ്രകൃതി കനിഞ്ഞുനൽകിയ ഏറ്റവും അമൂല്യമായ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളിലൊന്നാണ് കൊല്ലം-ആലപ്പുഴ ജില്ലകളുടെ തീരങ്ങളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയിട്ടുള്ള കരിമണൽ നിക്ഷേപം. എന്നാൽ, രാജ്യത്തിന്റെ വ്യാവസായിക-പ്രതിരോധ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പതിറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന തീരദേശ ധാതുമണൽ ഖനനം (Coastal Mineral Sand Mining) ഇന്ന് കേരളം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ പാരിസ്ഥിതിക പ്രതിസന്ധികളിലൊന്നായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഇൽമനൈറ്റ്, റൂട്ടൈൽ, സിർക്കോൺ, സില്ലിമനൈറ്റ്, ഗാർനറ്റ്, കൂടാതെ ഇന്ത്യയുടെ ആണവോർജ്ജ പദ്ധതികൾക്ക് ആവശ്യമായ തോറിയം അടങ്ങിയ മോണോസൈറ്റ് തുടങ്ങിയ അത്യപൂർവ്വ ധാതുക്കൾ ഈ തീരമണ്ണിൽ സമൃദ്ധമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഈ ധാതുക്കളുടെ വ്യാവസായിക മൂല്യം കണക്കിലെടുത്ത് കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ നടത്തുന്ന ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരുവശത്ത് സംസ്ഥാനത്തിന് കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ വരുമാനം നൽകുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് തീരദേശ ജനതയുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളും മത്സ്യബന്ധന തൊഴിലിടങ്ങളും കടലെടുക്കുന്ന ഭയാനകമായ ദുരവസ്ഥയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

ചവറ, പൊന്മന, ആലപ്പാട്, പന്മന, തോട്ടപ്പള്ളി തുടങ്ങിയ പരമ്പരാഗത തീരദേശ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഏക്കറുകണക്കിന് ഭൂമിയാണ് ഇതിനകം കടലിലേക്ക് ആഴ്ന്നുപോയത്. പ്രകൃതിദത്തമായ മണൽത്തിട്ടകൾ അനിയന്ത്രിതമായി തുരന്നെടുക്കപ്പെടുന്നതോടെ തിരമാലകളുടെ ആഘാതം തടയാൻ പ്രകൃതി ഒരുക്കിയിരുന്ന സ്വാഭാവിക പ്രതിരോധ മതിൽ തകരുകയും കടലാക്രമണം രൂക്ഷമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. നൂറുകണക്കിന് മത്സ്യത്തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ പരമ്പരാഗത കിടപ്പാടങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയിലെ പ്രളയ നിവാരണ ഡ്രെഡ്ജിംഗിന്റെ (Dredging) മറവിൽ നടക്കുന്നത് അനധികൃത കരിമണൽ കൊള്ളയാണെന്ന് ആരോപിച്ച് പ്രദേശവാസികൾ വർഷങ്ങളായി നടത്തുന്ന രാപ്പകൽ സമരങ്ങൾ വലിയൊരു ജനകീയ പ്രതിരോധമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്.

രാജ്യത്തിന്റെ ബഹിരാകാശ ഗവേഷണങ്ങൾക്കും ഡിഫൻസ് ആപ്ലിക്കേഷനുകൾക്കും അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ടൈറ്റാനിയം സ്പോഞ്ചും പിഗ്‌മെന്റുകളും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കേണ്ട ദേശീയ താല്പര്യവും, സ്വന്തം മണ്ണിൽ ജീവിക്കാനുള്ള തീരദേശ പൗരന്മാരുടെ മൗലികാവകാശവും തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ സംഘർഷമാണ് ഇവിടെ അരങ്ങേറുന്നത്. പാരിസ്ഥിതിക സന്തുലിതാവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും തകിടം മറിഞ്ഞ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ശാസ്ത്രീയമായ ഓഡിറ്റിംഗും സുസ്ഥിര ഖനന നയങ്ങളും അടിയന്തരമായി നടപ്പിലാക്കിയില്ലെങ്കിൽ തെക്കൻ കേരളത്തിന്റെ തീരദേശ ഭൂപ്രകൃതി തന്നെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോകുമെന്നാണ് സമുദ്ര ശാസ്ത്രജ്ഞരും പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരും നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പ്.

തീരദേശ ധാതുമണൽ ഖനനം: കരിമണൽ സമ്പത്തും വ്യാവസായിക ചരിത്രവും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജർമ്മൻ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ സി.ഡബ്ല്യു. ഷോംബർഗ് (C.W. Schomberg) നടത്തിയ ഗവേഷണങ്ങളിലൂടെയാണ് ചവറ തീരത്തെ കരിമണലിൽ മോണോസൈറ്റിന്റെയും ഇൽമനൈറ്റിന്റെയും സാന്നിധ്യം ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്. തുടർന്ന് തിരുവിതാംകൂർ രാജഭരണകാലത്ത് തന്നെ ഖനനം ആരംഭിക്കുകയും, സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം തന്ത്രപ്രധാന ധാതുക്കൾ സ്വകാര്യ മേഖലയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും ദേശസാൽക്കരിച്ച് പൊതുമേഖലയിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു. കെ.എം.എം.എൽ ഔദ്യോഗിക പോർട്ടൽ വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ, കേരള സർക്കാരിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള കേരള മിനറൽസ് ആൻഡ് മെറ്റൽസ് ലിമിറ്റഡും (KMML), കേന്ദ്ര ആണവോർജ്ജ വകുപ്പിന് കീഴിലുള്ള ഇന്ത്യൻ റെയർ എർത്ത്സ് ലിമിറ്റഡും (IREL) ആണ് സംസ്ഥാനത്തെ ധാതുമണൽ വേർതിരിക്കൽ പ്ലാന്റുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്.

ചവറയിലെ ലോകോത്തര നിലവാരമുള്ള മിനറൽ സെപ്പറേഷൻ പ്ലാന്റിൽ നിന്ന് പ്രതിവർഷം ലക്ഷക്കണക്കിന് ടൺ ഇൽമനൈറ്റും റൂട്ടൈലുമാണ് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇതിൽ നിന്ന് പെയിന്റ്, പ്ലാസ്റ്റിക്, പേപ്പർ വ്യവസായങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ഹൈ-ഗ്രേഡ് ടൈറ്റാനിയം ഡയോക്സൈഡ് പിഗ്മെന്റ് (Titanium Dioxide Pigment) ക്ലോറൈഡ് റൂട്ട് വഴി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

കൂടാതെ, ഐ.എസ്.ആർ.ഒ (ISRO), ഡി.ആർ.ഡി.ഒ (DRDO) എന്നിവയുടെ റോക്കറ്റുകൾക്കും മിസൈലുകൾക്കും ആവശ്യമായ ഉയർന്ന താപപ്രതിരോധ ശേഷിയുള്ള ടൈറ്റാനിയം സ്പോഞ്ച് (Titanium Sponge) ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ ഏക സംയോജിത പ്ലാന്റും കെ.എം.എം.എല്ലിന്റെ കീഴിലാണുള്ളത്. ഈ വ്യാവസായിക പ്രധാന്യമാണ് ലാഭകരമായ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളെന്ന നിലയിൽ ഇവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ തലത്തിൽ ശക്തമായ പിന്തുണ നൽകാൻ കാരണം.

തീരശോഷണവും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന തീരദേശ ഗ്രാമങ്ങളും

വ്യാവസായികമായി കമ്പനികൾ വൻ ലാഭം കൊയ്യുമ്പോഴും, അതിന്റെ ഭീകരമായ വില നൽകേണ്ടി വന്നത് തീരത്ത് തലമുറകളായി ജീവിച്ചുപോന്ന പരമ്പരാഗത മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളാണ്. തീരദേശ ധാതുമണൽ ഖനനം തീവ്രമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ട കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പൊന്മന, പന്മന, ആലപ്പാട് പഞ്ചായത്തുകളിൽ ഉണ്ടായ കരയിടിച്ചിൽ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഐ.സി.എസ്.എഫ് പഠന റിപ്പോർട്ടുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് അനുസരിച്ച്, കഴിഞ്ഞ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ചവറയ്ക്കും തോട്ടപ്പള്ളിക്കുമിടയിലുള്ള തീരപ്രദേശത്ത് കിലോമീറ്ററുകളോളം കരഭാഗമാണ് സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒലിച്ചുപോയത്.

പന്മനയിലും പൊന്മനയിലും ഉണ്ടായിരുന്ന നിരവധി സ്കൂളുകൾ, ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ദേവാലയങ്ങൾ, നൂറുകണക്കിന് വീടുകൾ എന്നിവ ഇന്ന് കടലിനടിയിലാണ്. ഒരു കാലത്ത് കടലിനും ടി.എസ് കനാലിനും (TS Canal) ഇടയിൽ വിസ്തൃതമായ തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും ജനവാസ കേന്ദ്രങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്ന ആലപ്പാട് ഗ്രാമം ഇന്ന് നേരിയൊരു കരത്തുണ്ടായി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ‘ആലപ്പാടിനെ രക്ഷിക്കൂ, നാടിനെ രക്ഷിക്കൂ’ (Save Alappad) എന്ന മുദ്രാവാക്യമുയർത്തി യുവാക്കളും സ്ത്രീകളും തെരുവിലിറങ്ങിയത് കേരളത്തിന്റെ പരിസ്ഥിതി സമര ചരിത്രത്തിലെ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.

തുടർച്ചയായി മണൽ വാരുമ്പോൾ കടൽത്തീരത്തിന്റെ അടിത്തട്ട് താഴ്ന്നുപോവുകയും, വേലിയേറ്റ സമയത്ത് തിരമാലകൾ അനായാസം കരയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് കിണറുകളിലെ ശുദ്ധജലം ഉപ്പുരസമുള്ളതായി മാറുന്നതിനും, തീരദേശത്തെ കൃഷിയിടങ്ങൾ നശിക്കുന്നതിനും കാരണമായി. കടൽക്ഷോഭത്തിൽ വീടുകൾ തകരുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന തുച്ഛമായ നഷ്ടപരിഹാരം കൊണ്ട് പുതിയൊരു ജീവിതം പടുത്തുയർത്താൻ കഴിയാതെ ആയിരക്കണക്കിന് മത്സ്യത്തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങൾ വാടക വീടുകളിലും ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളിലും കഴിയേണ്ടി വരുന്നു.

തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയിലെ വിവാദ ഡ്രെഡ്ജിംഗും കരിമണൽ കടത്തും

ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ കുട്ടനാടിനെ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് 1950-കളിൽ തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേ (Thottappally Spillway) നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്. കിഴക്കൻ മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തുന്ന നദീജലം തടസ്സമില്ലാതെ അറബിക്കടലിലേക്ക് ഒഴുക്കിവിടുന്നതിനായി സ്പിൽവേയുടെ ലീഡിംഗ് ചാനലിലെ മണൽ നീക്കം ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, 2018-ലെ മഹാപ്രളയത്തിന് ശേഷം ദുരന്ത നിവാരണ നിയമത്തിന്റെ (Disaster Management Act) മറവിൽ സ്പിൽവേ മുഖത്തുനിന്ന് മണൽ ഡ്രെഡ്ജ് ചെയ്യാൻ കെ.എം.എം.എല്ലിനും ഐ.ആർ.ഇ.എല്ലിനും സർക്കാർ അനുമതി നൽകിയത് വൻ വിവാദങ്ങൾക്ക് തിരികൊളുത്തി.

വെള്ളപ്പൊക്കം തടയാനുള്ള പോഴിമുഖം കീറൽ എന്ന ലളിതമായ പ്രക്രിയയ്ക്ക് പകരം, തീരത്തെ സമ്പന്നമായ കരിമണൽ അരിച്ചെടുത്ത് ലോറികളിൽ ഫാക്ടറികളിലേക്ക് കടത്തുകയാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ദി ഹിന്ദു റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതുപോലെ തോട്ടപ്പള്ളിയിലെ ജനങ്ങൾ കരിമണൽ ഖനന വിരുദ്ധ ഏകോപന സമിതിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അനിശ്ചിതകാല സമരം ആരംഭിച്ചു. കടൽത്തീരത്തെ സ്വാഭാവിക കാറ്റാടി മരങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ വെട്ടിനിരത്തിയാണ് ഖനന സാമഗ്രികൾ എത്തിച്ചതെന്ന് പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകർ ആരോപിച്ചു.

ഈ ഡ്രെഡ്ജിംഗ് വഴി സർക്കാരിന് ലഭിക്കുന്ന വരുമാനത്തെക്കുറിച്ചും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നു. ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതനുസരിച്ച്, തോട്ടപ്പള്ളിയിൽ നിന്നുള്ള ധാതുമണൽ നീക്കത്തിൽ അഡ്വാൻസ് റോയൽറ്റിയായി കെ.എം.എം.എൽ 8.70 കോടിയിലധികം രൂപയും, ഐ.ആർ.ഇ.എൽ 4.71 കോടി രൂപയും സർക്കാരിന് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സ്പിൽവേയിലെ കരിമണൽ വേർതിരിച്ചെടുത്ത ശേഷം അവശേഷിക്കുന്ന സാധാരണ മണൽ ചെല്ലാനത്ത് ടെട്രാപോഡ് കടൽഭിത്തികൾക്ക് അനുബന്ധമായി ജിയോട്യൂബുകൾ (Geotubes) നിറയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാൻ സർക്കാർ തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, ഡ്രെഡ്ജിംഗിന്റെ വ്യാപ്തി പ്രാദേശിക ആവാസവ്യവസ്ഥയെ തകിടം മറിക്കുന്നുവെന്ന പരാതികൾ ശക്തമാണ്.

നിയമ പോരാട്ടങ്ങളും വിദഗ്ദ്ധ സമിതിയുടെ പാരിസ്ഥിതിക ഓഡിറ്റും

തോട്ടപ്പള്ളിയിലെയും ചവറയിലെയും കരിമണൽ ഖനനത്തിനെതിരെ തീരദേശവാസികളും പരിസ്ഥിതി സംഘടനകളും കേരള ഹൈക്കോടതിയെയും ദേശീയ ഹരിത ട്രിബ്യൂണലിനെയും (NGT) സമീപിച്ചതോടെ വിഷയം സങ്കീർണ്ണമായ നിയമ തർക്കമായി മാറി. കേരള ഹൈക്കോടതി ഉത്തരവുകൾ വ്യക്തമാക്കിയതുപോലെ, കുട്ടനാട്ടിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ഏക്കർ നെൽപ്പാടങ്ങളെയും ജനങ്ങളെയും പ്രളയത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ ലീഡിംഗ് ചാനലിലെ തടസ്സങ്ങൾ നീക്കേണ്ടത് അടിയന്തര പൊതുജന താല്പര്യമാണെന്ന് കോടതി വിലയിരുത്തി. എന്നാൽ, ഈ ഡ്രെഡ്ജിംഗ് കേവലമൊരു വാണിജ്യ ധാതുമണൽ ഖനന പ്രോജക്ടായി തരംതാണുപോകരുതെന്ന് ഡിവിഷൻ ബെഞ്ച് കർശന നിർദ്ദേശം നൽകി.

നിയമസഭയിൽ ഉയർന്ന രൂക്ഷമായ ആരോപണങ്ങളെ തുടർന്ന്, തോട്ടപ്പള്ളിയിലെ കരിമണൽ ഖനനത്തെക്കുറിച്ച് സമഗ്രമായ പാരിസ്ഥിതിക ഓഡിറ്റ് നടത്തുന്നതിനായി പ്രത്യേക വിദഗ്ദ്ധ സമിതിയെ നിയോഗിക്കാൻ സർക്കാർ തയ്യാറായി. ഖനനം അനുവദനീയമായ പരിധി ലംഘിച്ചിട്ടുണ്ടോ, ഇത് അപ്പർ കുട്ടനാട്ടിലെ ശുദ്ധജല സ്രോതസ്സുകളിലേക്ക് ഉപ്പുവെള്ളം കയറുന്നതിന് (Saline Ingress) കാരണമാകുന്നുണ്ടോ, തീരശോഷണം എത്രത്തോളം വർദ്ധിച്ചു എന്നിവ സമിതി പരിശോധിക്കും.

പാരിസ്ഥിതിക അനുമതികളില്ലാതെയും സി.ആർ.സെഡ് (CRZ – Coastal Regulation Zone) ചട്ടങ്ങൾ ലംഘിച്ചും നടത്തുന്ന ഏതൊരു ഖനനവും തടയപ്പെടണമെന്ന നിലപാടിലാണ് ദേശീയ ഹരിത ട്രിബ്യൂണൽ. കേന്ദ്ര പരിസ്ഥിതി മന്ത്രാലയത്തിന്റെ കർശന നിരീക്ഷണത്തിൽ മാത്രമേ ഖനനം തുടരാവൂ എന്ന ആവശ്യവും ശക്തമാണ്.

ദേശീയ സുരക്ഷയും തന്ത്രപ്രധാന ധാതുക്കളുടെ പ്രസക്തിയും

കേരളത്തിലെ തീരദേശ ധാതുമണൽ ഖനനം കേവലമൊരു പ്രാദേശിക സാമ്പത്തിക വിഷയമല്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ സുരക്ഷയുമായും ഊർജ്ജ സ്വയംപര്യാപ്തതയുമായും ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ത്രിതല ആണവോർജ്ജ പദ്ധതിയുടെ (Three-Stage Nuclear Power Programme) മൂന്നാം ഘട്ടത്തിൽ ഇന്ധനമായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടത് തോറിയമാണ് (Thorium). ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ തോറിയം നിക്ഷേപങ്ങളിലൊന്നാണ് കേരളത്തിലെ മോണോസൈറ്റ് മണലിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.

മാത്രമല്ല, ആധുനിക പ്രതിരോധ വിമാനങ്ങൾ, അന്തർവാഹിനികൾ, ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകൾ എന്നിവയ്ക്ക് തുരുമ്പെടുക്കാത്തതും ഉയർന്ന താപത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതുമായ ടൈറ്റാനിയം ലോഹക്കൂട്ടുകൾ അനിവാര്യമാണ്. റഷ്യ, ചൈന തുടങ്ങിയ വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇറക്കുമതിയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ തദ്ദേശീയമായി ഈ ലോഹങ്ങൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാൻ ഐ.ആർ.ഇ.എല്ലിന്റെയും കെ.എം.എം.എല്ലിന്റെയും പ്രവർത്തനം രാജ്യത്തിന് കരുത്തുപകരുന്നു.

ഈ തന്ത്രപ്രധാന സ്വഭാവം മുൻനിർത്തിയാണ് 2019-ൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ സ്വകാര്യ കമ്പനികൾക്ക് ബീച്ച് മിനറൽ സാൻഡ് ഖനനം ചെയ്യുന്നതിനും കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നതിനുമുള്ള ലൈസൻസുകൾ പൂർണ്ണമായും റദ്ദാക്കിയത്. തന്ത്രപ്രധാന ധാതുക്കൾ വിദേശങ്ങളിലേക്ക് കടത്തുന്നത് തടയാനും ദേശവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കാനും പൊതുമേഖലയുടെ കുത്തക നിലനിർത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് കേന്ദ്രം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പ്രാദേശിക മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ ഉപജീവന പ്രതിസന്ധി

ദേശീയ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ആ പ്രാധാന്യത്തിന്റെ പേരിൽ പട്ടിണിയിലാകുന്നത് പരമ്പരാഗത മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളാണ്. തീരക്കടലിൽ അടിത്തട്ട് ഇളക്കിമറിച്ച് മണൽ വാരുന്നത് മത്സ്യങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക പ്രജനന കേന്ദ്രങ്ങളെയും പവിഴപ്പുറ്റുകളെയും നശിപ്പിക്കുന്നു. കരമടി (Shore Seine) ഉപയോഗിച്ച് മീൻപിടിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത തൊഴിലാളികൾക്ക് വല വലിച്ചുകയറ്റാൻ തീരത്ത് മണൽപരപ്പില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്.

മണ്ണൊലിപ്പ് കാരണം തീരക്കടൽ ചെളിനിറഞ്ഞതായി മാറുകയും, സാധാരണക്കാരായ ചെറുവള്ളക്കാർക്ക് മീൻ ലഭ്യത കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. തീരത്ത് വള്ളങ്ങൾ കയറ്റിയിടാൻ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാൽ കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള ഹാർബറുകളിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരുന്നത് ഇന്ധനച്ചെലവ് ഭീമമായി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ഖനന കമ്പനികൾ തങ്ങളുടെ സി.എസ്.ആർ (CSR – Corporate Social Responsibility) ഫണ്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് തീരദേശ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കുടിവെള്ള പദ്ധതികളും ആശുപത്രികളും സ്കൂളുകളും നിർമ്മിച്ചു നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ ജീവിതമാർഗ്ഗവും കിടപ്പാടവും നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന് പകരമാവാൻ ഇത്തരം ആനുകൂല്യങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുന്നില്ലെന്ന് പ്രദേശവാസികൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളി കുടുംബങ്ങളിലെ അഭ്യസ്തവിദ്യരായ യുവാക്കൾക്ക് കമ്പനികളിൽ സ്ഥിരം ജോലി നൽകണമെന്ന ആവശ്യവും പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുകയാണ്.

സുസ്ഥിര ഖനന മാതൃകകളും ശാസ്ത്രീയ പുനരുദ്ധാരണ വഴികളും

പരിസ്ഥിതിയെയും മനുഷ്യനെയും ബലിയർപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഖനനത്തിന് പകരം, ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ സങ്കേതങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയുള്ള സുസ്ഥിര ഖനന രീതികളിലേക്ക് കേരളം മാറേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. തീരദേശത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക സുരക്ഷിതത്വം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യനും കടലും തമ്മിലുള്ള പാരമ്പര്യ സഹവർത്തിത്വം സംരക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ഓസ്ട്രേലിയ, ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ വിജയകരമായി നടപ്പിലാക്കുന്ന ‘ബീച്ച് റീപ്ലെനിഷ്മെന്റ്’ (Beach Replenishment), ‘ബാക്ക് ഫില്ലിംഗ്’ (Backfilling) സാങ്കേതികവിദ്യകൾ കേരളത്തിലും നിർബന്ധമാക്കണം.

ഖനനം നടത്തിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ധാതുക്കൾ വേർതിരിച്ചെടുത്ത ശേഷമുള്ള സാധാരണ മണൽ വീണ്ടും തീരത്ത് തന്നെ നിക്ഷേപിച്ച് ഭൂപ്രകൃതി പൂർവ്വസ്ഥിതിയിലാക്കാൻ കമ്പനികൾ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. തീരദേശത്ത് സ്വാഭാവിക കണ്ടൽക്കാടുകളും (Mangroves) തീരദേശ കാറ്റാടി മരങ്ങളും വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച് ജൈവ മതിൽ തീർക്കുന്നത് കടലാക്രമണത്തിന്റെ ആഘാതം കുറയ്ക്കും.

മാത്രമല്ല, ഓട്ടോമേറ്റഡ് ബാർജുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആഴക്കടലിൽ നിന്നുള്ള സാൻഡ് ഡ്രെഡ്ജിംഗ് നടത്തുമ്പോൾ അത് കടൽത്തീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ചരിവിനെ ബാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ കർശന നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തണം. തീരദേശ പരിപാലന അതോറിറ്റിയും (KCZMA) ശാസ്ത്ര സ്ഥാപനങ്ങളായ സി-മാക്സ് (NCESS), എൻ.ഐ.ഒ (NIO) എന്നിവയും ചേർന്നുള്ള സ്വതന്ത്ര നിരീക്ഷണ സംവിധാനം ഇതിനായി ഏർപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

ചെല്ലാനം തീരസംരക്ഷണവും മണൽ പുനരുപയോഗ മാതൃകയും

തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയിൽ നിന്ന് ഡ്രെഡ്ജ് ചെയ്തെടുക്കുന്ന മണലിൽ നിന്ന് തന്ത്രപ്രധാന ധാതുക്കൾ വേർതിരിച്ചെടുത്ത ശേഷം അവശേഷിക്കുന്ന സാധാരണ മണൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന ചോദ്യത്തിന് സർക്കാർ കണ്ടെത്തിയ പരിഹാരം എറണാകുളം ജില്ലയിലെ ചെല്ലാനം തീരസംരക്ഷണ പദ്ധതിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. നിരന്തരമായ കടൽക്ഷോഭത്തിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ ചെല്ലാനത്ത് ടെട്രാപോഡ് കടൽഭിത്തികൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനൊപ്പം തീരത്ത് ഭീമൻ ജിയോട്യൂബുകൾ (Geotubes) സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് ഈ മണൽ വലിയ തോതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

ഒരു പ്രദേശത്തെ ഡ്രെഡ്ജിംഗ് അവശിഷ്ടങ്ങൾ മറ്റൊരു തീരത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിനായി പുനരുപയോഗിക്കുന്ന ഈ ‘സർക്കുലർ എക്കോണമി’ (Circular Economy) മാതൃക പ്രശംസനീയമാണെങ്കിലും, തോട്ടപ്പള്ളിയിലെ പ്രാദേശിക തീരത്തിന് ആവശ്യമായ സ്വാഭാവിക മണൽത്തിട്ടകൾ നിലനിർത്താതെ മുഴുവൻ മണലും മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റുന്നത് അവിടെ പുതിയ പാരിസ്ഥിതിക അസന്തുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന വിമർശനം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

കുട്ടനാട്ടിലെ കാർഷിക പരിസ്ഥിതിയും ഉപ്പുവെള്ള ഭീഷണിയും

തോട്ടപ്പള്ളിയിലെ അശാസ്ത്രീയമായ മണലൂറ്റൽ തീരദേശത്തെ മാത്രമല്ല, കുട്ടനാട്ടിലെ പതിനായിരക്കണക്കിന് ഏക്കർ നെൽപ്പാടങ്ങളെയും ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. സമുദ്രനിരപ്പിന് താഴെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കുട്ടനാടൻ പാടശേഖരങ്ങളിലേക്ക് വേനൽക്കാലത്ത് അറബിക്കടലിൽ നിന്നുള്ള ഉപ്പുവെള്ളം കയറുന്നത് തടയാൻ സ്വാഭാവിക മണൽത്തിട്ടകൾ വലിയൊരു പ്രതിരോധ കവചമായിരുന്നു.

സ്പിൽവേയ്ക്ക് സമീപത്തെ മണൽ അമിതമായി ഡ്രെഡ്ജ് ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ കടൽവെള്ളം എളുപ്പത്തിൽ ഉൾനാടൻ കായലുകളിലേക്കും കൈവഴികളിലേക്കും ഇരച്ചുകയറുന്നു. ഇത് തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേ ഷട്ടറുകൾ അടച്ചിട്ടിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അപ്പർ കുട്ടനാട്ടിലെ കർഷകരുടെ നെൽക്കൃഷി കരിഞ്ഞുപോകുന്നതിനും, വേമ്പനാട്ട് കായലിലെ മത്സ്യസമ്പത്ത് കുറയുന്നതിനും കുടിവെള്ള സ്രോതസ്സുകൾ ഉപ്പുരസമുള്ളതായി മാറുന്നതിനും കാരണമാകുന്നു.

ശാസ്ത്രീയ സാൻഡ് ബജറ്റിംഗും ഡിജിറ്റൽ നിരീക്ഷണവും

കേരളത്തിലെ ഖനന മേഖലയിൽ സുതാര്യത കൊണ്ടുവരുന്നതിനായി വിദഗ്ദ്ധർ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പ്രധാന നിർദ്ദേശമാണ് ‘സാൻഡ് ബജറ്റിംഗ്’ (Sand Budgeting). ഒരു പ്രദേശത്ത് പ്രകൃതിദത്തമായി എത്രത്തോളം മണൽ നദികളിലൂടെയും സമുദ്ര പ്രവാഹങ്ങളിലൂടെയും നിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും (Sediment Inflow), അതിൽ എത്ര ശതമാനം പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതമില്ലാതെ ഖനനം ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്നും ശാസ്ത്രീയമായി തിട്ടപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയാണിത്.

സാറ്റലൈറ്റ് ഇമേജറിയും (Satellite Imagery) ഡ്രോൺ സർവേകളും ജിയോ-ഫെൻസിംഗും (Geo-fencing) ഉപയോഗിച്ച് ഖനനം നടക്കുന്ന ക്വാറികളും തീരപ്രദേശങ്ങളും 24 മണിക്കൂറും തത്സമയം നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനം ഏർപ്പെടുത്തണം. പൊതുജനങ്ങൾക്ക് വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാകുന്ന വിധത്തിൽ ഖനനം ചെയ്യുന്ന മണലിന്റെ അളവും റോയൽറ്റിയും പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന പബ്ലിക് ഡാഷ്‌ബോർഡുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത് അഴിമതിയും നിയമലംഘനങ്ങളും തടയാൻ സഹായിക്കും.

സമഗ്ര പുനരധിവാസ പാക്കേജും തദ്ദേശീയ തൊഴിൽ സുരക്ഷയും

കരിമണൽ ഖനനം മൂലം ഭൂമിയും കിടപ്പാടവും വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടി വന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുന്നതിനപ്പുറം സുരക്ഷിതമായ ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ സമഗ്രമായ മോഡൽ കോളനികൾ നിർമ്മിച്ച് നൽകാൻ കമ്പനികൾ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. കുടിവെള്ളം, റോഡ്, സ്കൂളുകൾ, ആരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിവ അടങ്ങിയ പുനരധിവാസ പാക്കേജുകളാണ് നടപ്പിലാക്കേണ്ടത്.

തീരദേശ ഗ്രാമങ്ങളിലെ പാവപ്പെട്ട കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള യുവാക്കൾക്ക് സാങ്കേതിക പരിശീലനം നൽകി കെ.എം.എം.എല്ലിലും ഐ.ആർ.ഇ.എല്ലിലും സ്ഥിരം തൊഴിൽ ഉറപ്പാക്കണം. കരിമണൽ കമ്പനികളുടെ ലാഭവിഹിതത്തിൽ നിശ്ചിത ശതമാനം തുക തീരദേശ മത്സ്യത്തൊഴിലാളി ക്ഷേമ നിധിയിലേക്ക് മാറ്റിനിർത്തുന്നത് ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന തീരദേശ ജനതയ്ക്ക് വലിയൊരു സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കും.

ഇതിലൂടെ പ്രകൃതി സംരക്ഷണവും വ്യാവസായിക പുരോഗതിയും തമ്മിലുള്ള ആരോഗ്യകരമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പുവരുത്താൻ സാധിക്കും. ജനങ്ങളുടെ ജീവനും നാടിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഇത്തരം സുസ്ഥിര വികസന മാതൃകകൾ മാത്രമേ കാലത്തെ അതിജീവിക്കുകയുള്ളൂ.

ഉപസംഹാരം

പ്രകൃതിദത്ത വിഭവങ്ങൾ നാടിന്റെ വികസനത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ, ആ വികസനം ഒരു ജനതയുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും ഭീഷണിയാകുമ്പോൾ അത് പുനർവിചിന്തനത്തിന് വിധേയമാക്കപ്പെടണം. കേരളത്തിന്റെ ധാതുമണൽ ഖനന മേഖലയിൽ സാമ്പത്തിക ലാഭത്തോടൊപ്പം തന്നെ തീരദേശ പാരിസ്ഥിതിക സുരക്ഷയ്ക്കും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ പുനരധിവാസത്തിനും തുല്യ മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു സമഗ്ര നയമാണ് കാലഘട്ടം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. കടലും കരയും തമ്മിലുള്ള ജൈവബന്ധം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ, ഭാവി തലമുറകൾക്കായി കേരളത്തിന്റെ സുന്ദരമായ തീരപ്രദേശങ്ങളെ നമുക്ക് സംരക്ഷിച്ചു നിർത്താൻ സാധിക്കൂ. തീരദേശത്തെ ജൈവവൈവിധ്യത്തെയും മനുഷ്യരുടെ ഉപജീവനത്തെയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പുതിയൊരു വികസന സംസ്കാരം രൂപപ്പെടുത്താൻ ഭരണാധികാരികളും പൊതുസമൂഹവും ഒരുമിച്ച് കൈകോർക്കേണ്ടതുണ്ട്. എങ്കിൽ മാത്രമേ പ്രകൃതി വിഭവങ്ങൾ നാടിന്റെ അനുഗ്രഹമായി എന്നും നിലനിൽക്കുകയുള്ളൂ.

ഭാവി തലമുറകൾക്ക് ജീവിക്കാൻ യോഗ്യമായ മണ്ണും കടലും അവശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വികസന നയങ്ങൾക്കായി നാട് ഒന്നിച്ചുനിൽക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. തീരദേശത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക സുരക്ഷിതത്വം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യനും കടലും തമ്മിലുള്ള പാരമ്പര്യ സഹവർത്തിത്വം സംരക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

സ്രോതസ്സുകൾ

• Expert committee to audit black sand mining at Thottappally spillway — The Times of India
• Residents intensify stir against mineral sand-mining at Thottappally — The Hindu
• About KMML and Mineral Separation Plants — The Kerala Minerals and Metals Limited
• Neutral Citation on Thottappally Mineral Sand Removal Writ Petitions — High Court of Kerala / ILR
• Kerala: The saga of rare mineral sand, corruption and coast deterioration — International Collective in Support of Fishworkers (ICSF)