ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യം: അനുഷ്ഠാന പൈതൃകവും സാംസ്കാരിക ടൂറിസവും

ഉള്ളടക്കം

നാനൂറിലധികം തെയ്യക്കോലങ്ങൾ: വീരപാരമ്പര്യവും മിത്തുകളുടെ മാന്ത്രികതയും
പൊട്ടൻ തെയ്യവും ജാതിവിരുദ്ധ ദർശനവും: തുല്യതയുടെ ഗന്ധമുള്ള തോറ്റംപാട്ട്
ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യം: കണ്ണൂരിലും കാസർഗോഡുമുള്ള കാവുകളും പാരിസ്ഥിതിക പൈതൃകവും
ആഗോള സാംസ്കാരിക ടൂറിസവും ഉത്തര മലബാറിലെ യാത്രാ വിപ്ലവവും
വാണിജ്യവൽക്കരണവും ക്യാമറക്കണ്ണുകളും: പാരമ്പര്യം നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ
കോലധാരികളുടെ ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും സാമൂഹിക സുരക്ഷയും
ഭാവിയിലേക്കുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ: പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള മാർഗ്ഗരേഖ
ഉപസംഹാരം
സ്രോതസ്സുകൾ

ചെണ്ടയുടെയും ഇലത്താളത്തിന്റെയും ഇടിമുഴക്കം വാനിലുയരുമ്പോൾ, പന്തങ്ങളുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന കിരീടങ്ങളും ആടയാഭരണങ്ങളുമണിഞ്ഞ് മനുഷ്യൻ ദൈവമായി പുനർജനിക്കുന്ന വിസ്മയക്കാഴ്ചയ്ക്കാണ് ഉത്തര കേരളത്തിന്റെ മണ്ണ് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. തുലാപ്പത്ത് മുതൽ ഇടവപ്പാതി വരെ നീളുന്ന തെയ്യക്കാലത്ത് കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളിലെ പുണ്യവനങ്ങളായ കാവുകളിലും തറവാടുകളിലും അരങ്ങേറുന്ന ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നരവംശ ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും യാത്രികരുടെയും സാംസ്കാരിക പ്രേമികളുടെയും മനസ്സ് കവരുന്ന അപൂർവ്വമായൊരു ജീവൽ പാരമ്പര്യമാണ്. കേവലം ഒരു കലാരൂപത്തിനപ്പുറം പ്രകൃതിയെയും പൂർവ്വികരെയും വീരപുരുഷന്മാരെയും ഈശ്വരീയമായി ആരാധിക്കുന്ന ഈ ദ്രാവിഡ അനുഷ്ഠാനം, വടക്കൻ മലബാറിന്റെ ആത്മാവായി ഇന്നും തുടിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ചരിത്രത്തിൽ, സമൂഹത്തിലെ ശ്രേണീബദ്ധമായ ജാതിവ്യവസ്ഥയെ അനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെ കീഴ്മേൽ മറിച്ച സവിശേഷമായൊരു സാമൂഹിക വിപ്ലവം കൂടിയാണ് തെയ്യം. നിത്യജീവിതത്തിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സമുദായങ്ങളിലെ മനുഷ്യർ, അത്യപൂർവ്വമായ മുഖത്തെഴുത്തും കടുംചുവപ്പ് ചായങ്ങളും അണിഞ്ഞ് തിരുമുടിയേന്തി നിൽക്കുമ്പോൾ, സവർണ്ണ പ്രമാണിമാർ പോലും അവരുടെ കാൽക്കൽ തൊഴുതുവണങ്ങി അനുഗ്രഹം വാങ്ങുന്ന അത്യപൂർവ്വ ദൃശ്യമാണ് തെയ്യപ്പറമ്പുകളിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നത്. വണ്ണാൻ, മലയൻ, വേലൻ, പുലയൻ, മാവിലൻ, കൊപ്പാളൻ തുടങ്ങിയ സമുദായങ്ങളിലെ കോലധാരികളുടെ അസാധാരണമായ ആത്മസമർപ്പണവും വ്രതശുദ്ധിയുമാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനത്തെ ഇന്നും ചൈതന്യവത്തായി നിലനിർത്തുന്നത്.

ആധുനിക കാലത്ത് ആഗോള സാംസ്കാരിക ടൂറിസത്തിന്റെ (Cultural Tourism) ഭൂപടത്തിൽ കണ്ണൂരും കാസർഗോഡും ഒന്നാം നിരയിലേക്ക് ഉയർന്നതോടെ, തെയ്യം കാണാൻ ആയിരക്കണക്കിന് വിദേശികളും ഇതര സംസ്ഥാന യാത്രികരുമാണ് ഓരോ വർഷവും ഉത്തര മലബാറിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നത്. കേരള ടൂറിസം വകുപ്പ് തയ്യാറാക്കിയ തെയ്യം കലണ്ടറും ഹോംസ്റ്റേ ശൃംഖലകളും പ്രദേശത്തിന്റെ വിനോദസഞ്ചാര വരുമാനത്തിൽ വലിയ കുതിപ്പുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയും ആചാരപരമായ പവിത്രതയും വാണിജ്യവൽക്കരണത്തിന്റെ അതിപ്രസരത്തിൽ ചോർന്നുപോകുമോ എന്ന ആശങ്കയും സാംസ്കാരിക ലോകം ശക്തമായി പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ട്.

സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന ‘വേലൻ വെറിയാട്ട്’ പോലുള്ള ആദിമ ആചാരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തെയ്യത്തിന്റെ വേരുകൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രമതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ട കഥകളി, കൂടിയാട്ടം തുടങ്ങിയ ക്ലാസിക്കൽ കലകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഗ്രാമീണ ജനതയുടെ മണ്ണിലും മനസ്സിലും ആഴത്തിൽ വേരോടിയ നാടോടി അനുഷ്ഠാന സംസ്കാരമാണിത്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട അധഃസ്ഥിത ജനതയുടെ വേദനകളും പ്രതിരോധങ്ങളും ദൈവീകതയുടെ പട്ടുചേലയണിഞ്ഞ് ഉറഞ്ഞുതുള്ളുമ്പോൾ, അത് കേവലമൊരു വിനോദത്തിനപ്പുറം ഒരു ജനതയുടെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായി മാറുന്നു.

നാനൂറിലധികം തെയ്യക്കോലങ്ങൾ: വീരപാരമ്പര്യവും മിത്തുകളുടെ മാന്ത്രികതയും

കേരള ടൂറിസം ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റ് പുറത്തുവിട്ട ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം നാനൂറിലധികം തെയ്യക്കോലങ്ങളാണ് വടക്കൻ മലബാറിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിലായി കെട്ടിയാടപ്പെടുന്നത്. ഇതിൽ അമ്മദൈവങ്ങളായ ഭഗവതിമാർ, ശിവ-വൈഷ്ണവ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ, സർപ്പദൈവങ്ങൾ, ധീരയോദ്ധാക്കൾ, ദുരന്തത്തിൽ മരിച്ച പൂർവ്വികർ എന്നിവരെല്ലാം ആരാധനാമൂർത്തികളായി മാറുന്നു. മുത്തപ്പൻ, മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതി, കതിവനൂർ വീരൻ, പൊട്ടൻ തെയ്യം, രക്തചാമുണ്ഡി, ഗുളികൻ, വയനാട്ടു കുലവൻ തുടങ്ങിയവയാണ് ജനപ്രിയമായ പ്രധാന കോലങ്ങൾ.

പൊലിക കൾച്ചറൽ റിവ്യൂ വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ, ഓരോ തെയ്യത്തിനും അതിന്റേതായ ചരിത്രവും ‘തോറ്റംപാട്ടുകളും’ (Thottam Pattu) പ്രത്യേക ചുവടുകളുമുണ്ട്. കളരിപ്പയറ്റിന്റെ മെയ്യഭ്യാസങ്ങളും വാൾപ്പയറ്റും ഇഴചേർന്നതാണ് വീരതെയ്യങ്ങളുടെ ആട്ടരീതി. കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യത്തിന്റെ അറുപത്തിനാല് തറകളിലൂടെയുള്ള കുതിച്ചുചാട്ടങ്ങളും പോരാട്ട മുദ്രകളും കാണികളെ വിസ്മയഭരിതരാക്കുന്നു.

അമ്മദൈവങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യമായ മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതി തെയ്യം അറിവിന്റെയും വാത്സല്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമാകുമ്പോൾ, നീതിക്കുവേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തിയ സാധാരണ മനുഷ്യർ മരണശേഷം ദൈവങ്ങളായി പൂജിക്കപ്പെടുന്ന ദ്രാവിഡ പാരമ്പര്യമാണ് തെയ്യത്തിന്റെ അടിത്തറയായി വർത്തിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയെയും വന്യമൃഗങ്ങളെയും പൂർവ്വികരെയും ഒരേപോലെ ആദരിക്കുന്ന പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദമായ ഒരു ആത്മീയതയാണ് ഇതിലൂടെ പ്രകടമാകുന്നത്.

തെയ്യത്തിന്റെ രൂപഭംഗിയിൽ ഏറ്റവും സവിശേഷമായത് പ്രകൃതിദത്തമായ വർണ്ണക്കൂട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ‘മുഖത്തെഴുത്ത്’ (Face Painting) ആണ്. രാസവസ്തുക്കൾ തൊട്ടുതീണ്ടാത്ത ചായില്യം (കടുംചുവപ്പ്), മനയോല (മഞ്ഞ), കുരുത്തോലക്കരിയും പച്ചമഷിയും (കറുപ്പും പച്ചയും), അരിച്ചാന്ത് (വെള്ള) എന്നിവ കൊണ്ടാണ് മണിക്കൂറുകളോളം നീളുന്ന സൂക്ഷ്മമായ വരകൾ കോലധാരിയുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്നത്. ഒപ്പം കമുകിൻ പാളയും മുളയും കുരുത്തോലയും കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ ‘തിരുമുടികൾ’ (Headgear) നാൽപ്പതും അൻപതും അടി ഉയരത്തിലേക്ക് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത് എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിസ്മയം തന്നെയാണ്. വീക്കുചെണ്ട, ഉരുട്ടുചെണ്ട, ഇലത്താളം, കുറുങ്കുഴൽ എന്നിവയുടെ താളപ്പെരുക്കത്തിനൊപ്പം കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ തോറ്റംപാട്ടുകൾ പാടുമ്പോൾ കാവുകളിലെ അന്തരീക്ഷം മാന്ത്രികമായി മാറുന്നു.

തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടവും സൂക്ഷ്മമായ ആചാരങ്ങളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതാണ്. തോറ്റം (പ്രാരംഭ സ്തുതിഗീതം), വെള്ളാട്ടം (ലഘുവായ വേഷത്തിലുള്ള ചുവടുകൾ), ഒടുവിൽ പൂർണ്ണ രൂപത്തിലുള്ള തെയ്യം എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് കോലധാരി ദൈവീക ഭാവത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. എഴുതിവെക്കപ്പെടാത്ത വാമൊഴി സാഹിത്യമായ തോറ്റംപാട്ടുകൾ കോലത്തുനാടിന്റെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ചരിത്രരേഖകൾ കൂടിയാണ്. പ്രാദേശിക ഭാഷാഭേദങ്ങളും നാടൻ ചൊല്ലുകളും നിറഞ്ഞ ഈ പാട്ടുകൾ മനഃപാഠമാക്കി തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറുന്ന കോലധാരികളുടെ ഓർമ്മശക്തി വിസ്മയകരമാണ്.

കതിവനൂർ വീരന്റെയും മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതിയുടെയും ഇതിഹാസങ്ങൾ തെയ്യത്തിന്റെ മാനുഷിക മുഖം വ്യക്തമാക്കുന്നവയാണ്. നാടിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി പൊരുതി വീരമൃത്യു വരിച്ച മന്ദപ്പൻ ചേകവർ എന്ന ധീരയോദ്ധാവാണ് കതിവനൂർ വീരനായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്നത്. പണ്ഡിതസഭയിൽ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമേകി ആൺകോയ്മയെ വിറപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിൽ കള്ളപ്പഴി ചുമത്തപ്പെട്ട് അഗ്നിപ്രവേശം ചെയ്യേണ്ടി വന്ന മുച്ചിലോട്ട് ഭഗവതി അനീതിക്കെതിരായ പെൺപോരാട്ടത്തിന്റെ അനശ്വര പ്രതീകമാണ്. ചതിക്കപ്പെടുകയും കൊലചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്ത സാധാരണ മനുഷ്യരെ ദൈവങ്ങളാക്കി മാറ്റി ആദരിക്കുന്ന ജനകീയ നീതിബോധമാണ് ഇവിടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. തെയ്യത്തിന്റെ ഓരോ ചലനവും വടക്കൻ മലബാറിന്റെ ഇതിഹാസ കഥകളെ ജീവസ്സുറ്റതാക്കുന്നു. ഭക്തിസാന്ദ്രമായ ഈ അനുഭവം കാണികളിൽ വലിയൊരു അത്ഭുതവും ഭക്തിയും ജനിപ്പിക്കുന്നു.

പൊട്ടൻ തെയ്യവും ജാതിവിരുദ്ധ ദർശനവും: തുല്യതയുടെ ഗന്ധമുള്ള തോറ്റംപാട്ട്

ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ സന്ദേശം നൽകുന്ന ഒന്നാണ് പൊട്ടൻ തെയ്യം (Pottan Theyyam). ശങ്കരാചാര്യരുടെ അദ്വൈത ദർശനത്തെ പോലും പരീക്ഷിച്ച് ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടിയ പുലയ സമുദായത്തിലെ ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ കഥയാണ് പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ ഐതിഹ്യം. കത്തുന്ന കനലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് പൊട്ടൻ തെയ്യം ചൊല്ലുന്ന തോറ്റംപാട്ടിലെ വരികൾ മാനവികതയുടെയും തുല്യതയുടെയും ലോകോത്തര വിളംബരമാണ്:

“നിങ്ങൾ കൊത്തിയാലും ചോരയല്ലേ വരുന്നത്, ഞങ്ങൾ കൊത്തിയാലും ചോരയല്ലേ വരുന്നത്? പിന്നെന്തിനാണ് മനുഷ്യരിൽ ഈ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ?” എന്ന ചോദ്യം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ അലയടിച്ച സാമൂഹിക നീതിയുടെ ആദ്യ കാഹളങ്ങളിലൊന്നാണ്. തെയ്യക്കാലത്ത് അത്യുഷ്ണമുള്ള കനൽക്കൂനയിൽ (മേലേരി) യാതൊരു പരിക്കുമേൽക്കാതെ കിടന്നുരുളുന്ന കോലധാരിയുടെ ആത്മധൈര്യം കാണികളിൽ ഭക്തിയും അത്ഭുതവും നിറയ്ക്കുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ളവർക്ക് തങ്ങളുടെ ആവലാതികളും പരാതികളും ദൈവത്തോട് നേരിട്ട് പറയാനും, ജീവിതത്തിലെ ദുരിതങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസം കണ്ടെത്താനുമുള്ള മാനസിക അഭയകേന്ദ്രമായി തെയ്യപ്പറമ്പുകൾ മാറുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ മുഖാവരണം (Mask) മറ്റ് തെയ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. കമുകിൻ പാളയിൽ കണ്ണുകൾക്കും വായയ്ക്കും മാത്രം ചെറിയ ദ്വാരങ്ങളിട്ട് വളരെ ലളിതമായി നിർമ്മിക്കുന്ന ഈ മുഖം, കുട്ടിത്തവും അതേസമയം ആഴത്തിലുള്ള ദാർശനിക ഭാവവും ഒരേസമയം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. അഹങ്കാരികളായ നാട്ടുപ്രമാണിമാരെയും അധികാരികളെയും പരിഹസിക്കാനും അവരുടെ തെറ്റുകൾ തുറന്നുകാട്ടാനും പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന് പ്രത്യേക സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. സമൂഹത്തിലെ തിന്മകൾക്കെതിരെയുള്ള നിർഭയമായ തിരുത്തൽ ശക്തിയായി തെയ്യം മാറുന്നത് ഇവിടെയാണ്. മനുഷ്യരെല്ലാം ഒന്നാണെന്ന മഹത്തായ സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന പൊട്ടൻ തെയ്യം കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന് വലിയൊരു അടിത്തറ പാകിയിട്ടുണ്ട്.

കാശീയാത്രയ്ക്കിടെ അദ്വൈത ചിന്തകനായ ശങ്കരാചാര്യരുടെ മുന്നിൽ പുലയ വേഷത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പരമശിവൻ ജാതി അഹങ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്ത ഐതിഹ്യമാണ് പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം. വടക്കൻ മലബാറിലെ തനത് നാട്ടുഭാഷയിൽ പൊട്ടൻ തെയ്യം ചൊല്ലുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ പച്ചയായ ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പരിഹാസ രൂപേണ തുറന്നുകാട്ടുന്നതാണ്. “നാങ്കളെ കൊത്തിയാലും ചോരയല്ലേ ചോവപ്പ്, നീങ്കളെ കൊത്തിയാലും ചോരയല്ലേ ചോവപ്പ്” എന്ന വരികൾ കേൾവിക്കാരുടെ ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നു. കത്തുന്ന വിറകുതടികൾ കൂട്ടിയിട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന വലിയ കനൽക്കൂനയായ മേലേരിയിൽ വീഴുന്ന തെയ്യക്കോലത്തിന് അഗ്നിദേവൻ വഴിമാറിക്കൊടുക്കുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം.

ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യം: കണ്ണൂരിലും കാസർഗോഡുമുള്ള കാവുകളും പാരിസ്ഥിതിക പൈതൃകവും

കണ്ണൂരിലെയും കാസർഗോഡിലെയും ഓരോ ഗ്രാമത്തിന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് അവിടുത്തെ കാവുകളുമായി (Sacred Groves) അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വൻമരങ്ങളും വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും ഔഷധസസ്യങ്ങളും ശുദ്ധജല ഉറവകളും നിറഞ്ഞ ഈ കാവുകൾ നൂറ്റാണ്ടുകളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് തെയ്യാരാധനയുടെ പവിത്രത കൊണ്ടാണ്. വലിയ കോൺക്രീറ്റ് ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് പകരം മരത്തണലിലും പ്രകൃതിയുടെ തുറസ്സായ അന്തരീക്ഷത്തിലുമാണ് തെയ്യക്കോലങ്ങൾ ആടുന്നത്.

ദി ഹിന്ദു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ട്രാവൽ റിപ്പോർട്ട് വിശദീകരിക്കുന്നത്, ഉത്തര മലബാറിലെ കാവുകൾ ഇന്ന് പാരിസ്ഥിതിക ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ തുരുത്തുകളായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്നാണ്. നൂറുകണക്കിന് അപൂർവ്വയിനം പക്ഷികളും ശലഭങ്ങളും ചെറുജീവികളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ഈ പുണ്യവനങ്ങൾ തെയ്യത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക പൈതൃകത്തെ വിളിച്ചോതുന്നു.

എന്നാൽ ആധുനിക നവീകരണങ്ങളുടെ പേരിൽ പല കാവുകളും വെട്ടിത്തെളിച്ച് മാർബിളും ടൈലുമിട്ട് കോൺക്രീറ്റ് മന്ദിരങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന പ്രവണത തെയ്യത്തിന്റെ പാരമ്പര്യ ജൈവ സ്വഭാവത്തിന് വലിയ ഭീഷണിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്. കാവുകളുടെ സ്വാഭാവിക വനസ്വഭാവം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുമാത്രമേ തെയ്യത്തിന്റെ ആത്മീയ സൗന്ദര്യം പൂർണ്ണമായി സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ.

ഭൂമിദേവിയെയും പ്രകൃതിശക്തികളെയും അമ്മയായി കണ്ട് ആരാധിക്കുന്ന പ്രാചീന മാതൃദൈവ സങ്കൽപ്പമാണ് കാവുകളുടെ കാതൽ. ഓരോ കാവിനോടും ചേർന്ന് വറ്റാത്ത കുളങ്ങളും ചോലകളും കാണാം. ഇവ പ്രദേശത്തെ ജലക്ഷാമം പരിഹരിക്കുന്ന പ്രകൃതിദത്ത ജലസംഭരണികളാണ്. റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മാഫിയകളും അനധികൃത നിർമ്മാണങ്ങളും മൂലം ഇത്തരം കാവുകൾ നശിക്കുന്നത് പ്രദേശത്തെ പരിസ്ഥിതി സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകിടം മറിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകർക്കിടയിൽ ശക്തമാണ്.

കണ്ടൽക്കാടുകൾക്കും നദീതീരങ്ങൾക്കും സമീപമുള്ള കാവുകളിൽ വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്ന ഒട്ടേറെ ഔഷധസസ്യങ്ങളും അപൂർവ്വ ജീവജാലങ്ങളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. മലബാർ വെരുക്, അപൂർവ്വയിനം ചിത്രശലഭങ്ങൾ, വിവിധയിനം കാട്ടുമരങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സ്വാഭാവിക ആവാസവ്യവസ്ഥ കാവുകളിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. കാവുകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് ഒരേസമയം പ്രകൃതിയുടെയും ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെയും സംരക്ഷണമായി മാറുന്നു. കാവുകളുടെ സംരക്ഷണം നാടിന്റെ ശുദ്ധജല സ്രോതസ്സുകളെയും പ്രകൃതിദത്ത പരിസ്ഥിതിയെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്.

പാരിസ്ഥിതിക ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ പഠനങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഉത്തര മലബാറിലെ ഓരോ കാവും ഭൂഗർഭ ജലനിരപ്പ് നിലനിർത്തുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. വൻമരങ്ങളുടെ വേരുകൾ മണ്ണൊലിപ്പ് തടയുകയും മഴവെള്ളത്തെ ഭൂമിക്കടിയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാവുകളിലെ ഒരു മരച്ചില്ല പോലും ഒടിക്കരുതെന്നും പച്ചിലകൾ നശിപ്പിക്കരുതെന്നുമുള്ള പരമ്പരാഗതമായ ആചാരപരമായ വിലക്കുകൾ പ്രകൃതിയെ ചൂഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ പൂർവ്വികർ കണ്ടെത്തിയ തന്ത്രപരമായ പാരിസ്ഥിതിക നിയന്ത്രണങ്ങളായിരുന്നു.

ആഗോള സാംസ്കാരിക ടൂറിസവും ഉത്തര മലബാറിലെ യാത്രാ വിപ്ലവവും

കണ്ണൂർ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിന്റെ (KIAL) വരവും മലബാർ തീരദേശ-മലയോര പാതകളുടെ വികസനവും തെയ്യം ടൂറിസത്തിന് അഭൂതപൂർവ്വമായ ഉണർവ്വാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. നവംബർ മുതൽ മെയ് വരെയുള്ള തെയ്യക്കാലത്ത് വിദേശ യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിൽ നിന്നുള്ള നരവംശ ഗവേഷകർ, പ്രൊഫഷണൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ, ഡോക്യുമെന്ററി സംവിധായകർ എന്നിവർ മാസങ്ങളോളം കണ്ണൂരിലും കാസർഗോഡും തമ്പടിക്കുന്നു.

ദി ഹിന്ദു ട്രാവലേഴ്സ് ഗൈഡ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, പുലർച്ചെ കാവുകളിൽ മഞ്ഞും പന്തങ്ങളുടെ പുകയും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ അരങ്ങേറുന്ന തെയ്യങ്ങൾ യാത്രികർക്ക് നൽകുന്നത് അതീന്ദ്രിയമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണെന്നാണ്. പരമ്പരാഗത തറവാടുകളിലും ഗ്രാമീണ ഹോംസ്റ്റേകളിലും താമസിച്ച് മലബാറിന്റെ തനത് ഭക്ഷണവും ആതിഥ്യമര്യാദയും ആസ്വദിക്കാൻ സഞ്ചാരികൾ താല്പര്യം കാണിക്കുന്നു.

ഡി.ടി.പി.സിയും കേരള ടൂറിസവും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കിയ ഡിജിറ്റൽ തെയ്യം കലണ്ടറുകൾ വഴി ഓരോ ദിവസവും ഏതൊക്കെ കാവുകളിലാണ് തെയ്യം നടക്കുന്നതെന്ന് സഞ്ചാരികൾക്ക് വിരൽത്തുമ്പിൽ അറിയാൻ സാധിക്കുന്നത് മലബാർ മേഖലയിലെ ടൂറിസം വരുമാനത്തിൽ വലിയ വർദ്ധനവാണ് ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്.

സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്ത ടൂറിസം മിഷൻ (Responsible Tourism Mission) ഇതിനകം തന്നെ വടക്കൻ മലബാറിൽ പരീക്ഷിച്ച് വിജയിച്ച വില്ലേജ് ലൈഫ് എക്സ്പീരിയൻസ് (Village Life Experience) പാക്കേജുകൾ തെയ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് പ്രദേശവാസികൾക്ക് പുതിയ വരുമാന മാർഗ്ഗങ്ങൾ തുറന്നുനൽകുന്നു. തെയ്യത്തിന് ആവശ്യമായ കുരുത്തോലപ്പണികൾ, ആഭരണ നിർമ്മാണം, നാടൻ പാചകം എന്നിവ സഞ്ചാരികൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകൾക്കും ഓട്ടോ-ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർക്കും ഹോംസ്റ്റേ ഉടമകൾക്കും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. വിദേശ സഞ്ചാരികൾക്ക് ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ നന്മകൾ പകർന്നുനൽകാൻ ഈ സാംസ്കാരിക ടൂറിസം പദ്ധതികൾ വലിയ സഹായമാണ് ചെയ്യുന്നത്.

കണ്ണൂരിലെ മുഴുപ്പിലങ്ങാട് ഡ്രൈവ്-ഇൻ ബീച്ചും, ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ തലശ്ശേരി കോട്ടയും, ബേക്കൽ കോട്ടയും തെയ്യം സർക്യൂട്ടുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഉത്തര മലബാറിന് മാത്രമായി സമഗ്രമായ ഒരു ഹെറിറ്റേജ് ടൂറിസം ഇടനാഴി രൂപപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കും. പരമ്പരാഗത തെയ്യക്കാഴ്ച്ചകൾക്കൊപ്പം ഉത്തര മലബാറിന്റെ തനത് രുചിക്കൂട്ടുകളായ തലശ്ശേരി ബിരിയാണിയും കണ്ണൂർ പലഹാരങ്ങളും അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത് വിദേശ സഞ്ചാരികൾക്ക് മറക്കാനാവാത്ത യാത്രാനുഭവമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത്. ഇത് പ്രദേശത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വികസനത്തിന് വലിയൊരു പുത്തനുണർവ്വാണ് നൽകുന്നത്.

വാണിജ്യവൽക്കരണവും ക്യാമറക്കണ്ണുകളും: പാരമ്പര്യം നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ

ടൂറിസത്തിന്റെ കുതിച്ചുചാട്ടം പ്രദേശത്തിന് സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അനിയന്ത്രിതമായ തിരക്കും വാണിജ്യവൽക്കരണവും ഗുരുതരമായ വെല്ലുവിളികളാണ് ഉയർത്തുന്നത്:

അനുഷ്ഠാനങ്ങളിലെ അതിക്രമിച്ചു കയറൽ: വ്രതശുദ്ധിയോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും ദൈവത്തിലേക്ക് ലയിച്ചുനിൽക്കുന്ന കോലധാരികളുടെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായ ക്യാമറ ഫ്ലാഷുകളും മൊബൈൽ ലൈറ്റുകളും അടിക്കുന്നത് അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം തകർക്കുന്നു. അഗ്നിപ്രവേശം നടത്തുന്ന തീച്ചാമുണ്ഡി പോലുള്ള അപകടകരമായ തെയ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ഫോട്ടോയെടുക്കാനായി നിയന്ത്രണങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നത് വൻ സുരക്ഷാ ഭീഷണിയാണ്.
വിശ്വാസവും പ്രദർശനവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം: തെയ്യത്തെ കേവലമൊരു വിനോദ പ്രകടനമായി (Stage Show) കണ്ട് സമീപിക്കുന്ന വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ മനോഭാവം ഭക്തർക്കിടയിലും നാട്ടുകാർക്കിടയിലും വലിയ അതൃപ്തി ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. പല കാവുകളിലും ഫോട്ടോഗ്രാഫിക്ക് കർശന നിയന്ത്രണങ്ങളും പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങളും (Code of Conduct) ഏർപ്പെടുത്താൻ ഭരണസമിതികൾ നിർബന്ധിതരാകുന്നു.
കോലധാരികളുടെ ഉപജീവന പ്രതിസന്ധി: തെയ്യം ലോകശ്രദ്ധ നേടുമ്പോഴും, ഈ കലാരൂപം തലമുറകളായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന കലാകാരന്മാർ തെയ്യക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിലും അവഗണനയിലുമാണ് കഴിയുന്നത്. ആറുമാസക്കാലത്തെ വരുമാനം കൊണ്ട് വർഷം മുഴുവൻ കുടുംബം പുലർത്താൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥ പല ചെറുപ്പക്കാരെയും ഈ രംഗത്ത് നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ഡ്രോൺ ക്യാമറകളുടെ ശബ്ദവും വട്ടമിട്ടു പറക്കലും തെയ്യത്തിന്റെ ഏകാഗ്രതയെയും അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ അന്തരീക്ഷത്തെയും സാരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. പലയിടങ്ങളിലും പവിത്രമായ തീച്ചാമുണ്ഡി തെയ്യങ്ങൾ കനലിലേക്ക് ചാടുമ്പോൾ പോലും തൊട്ടടുത്ത് മൊബൈൽ ഫോണുകളുമായി എത്തുന്ന കാഴ്ചകൾ അത്യന്തം അപകടകരമാണ്. ആചാരങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തേണ്ടത് നാടിന്റെ കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ വിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ സഞ്ചാരികൾ ആചാരങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

കോലധാരികളുടെ ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും സാമൂഹിക സുരക്ഷയും

തെയ്യത്തിന്റെ ചുവപ്പും തിളക്കവും നിറഞ്ഞ വേദിക്ക് പിന്നിൽ കോലധാരികൾ അനുഭവിക്കുന്ന കഠിനമായ ത്യാഗങ്ങൾ പലപ്പോഴും പൊതുസമൂഹം തിരിച്ചറിയാറില്ല. ദിവസങ്ങളോളം നീളുന്ന വ്രതവും, മണിക്കൂറുകളോളം അനങ്ങാതെയിരുന്ന് മുഖത്തെഴുത്ത് നടത്തുന്നതും, ഭാരമേറിയ ഭീമൻ മുടികൾ തലയിലേറ്റി തീക്കനലുകൾക്ക് മീതെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും കടുത്ത ശാരീരിക അധ്വാനമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

തെയ്യക്കാലത്ത് അത്യധികം ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഈ കലാകാരന്മാർ, സീസൺ കഴിയുന്നതോടെ കൂലിപ്പണിക്കും കൃഷിപ്പണികൾക്കുമായി പോകേണ്ടി വരുന്ന ദയനീയ യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. പാരമ്പര്യമായി പകർന്നുനൽകുന്ന മുഖത്തെഴുത്ത്, മുടി നിർമ്മാണം, തോറ്റംപാട്ട് ആലാപനം എന്നിവ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറാൻ പലരും സാമ്പത്തിക പരാധീനതകൾ മൂലം മടിക്കുന്നു.

പരമ്പരാഗത കലാകാരന്മാർക്ക് അർഹമായ പെൻഷനും ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസും ഉറപ്പാക്കുന്ന ശക്തമായ ക്ഷേമനിധി ബോർഡ് യാഥാർത്ഥ്യമാക്കണമെന്ന ആവശ്യം സാംസ്കാരിക ലോകത്ത് ശക്തമാണ്.

കനത്ത തലപ്പാവുകളും മരസാമഗ്രികളും ശരീരത്തിലേറ്റി മണിക്കൂറുകളോളം നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കോലധാരികളിൽ കടുത്ത നട്ടെല്ല്-മുട്ട് വേദനകൾക്ക് കാരണമാകുന്നുണ്ട്. കനലിൽ വീഴുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന പൊള്ളലുകൾക്കും പുക ശ്വസിച്ചുള്ള ശ്വാസകോശ രോഗങ്ങൾക്കും പ്രത്യേക ചികിത്സാ സംവിധാനങ്ങളോ ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷയോ ഇവർക്കില്ല. കലയെ നെഞ്ചിലേറ്റുന്നതിന്റെ പേരിൽ സ്വന്തം ആരോഗ്യം ബലിയർപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഈ പ്രതിഭകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആധുനിക ആരോഗ്യ മേഖലയുടെ ഇടപെടൽ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

തലമുറകളായി പകർന്നുപോന്ന ഈ അനുഷ്ഠാന ജ്ഞാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ യുവതലമുറയെ ആകർഷിക്കുന്നതിനായി പ്രത്യേക ഗുരുകുല മാതൃകയിലുള്ള അക്കാദമികൾ ആവശ്യമാണ്. ഗൾഫിലേക്കും ബംഗളൂരുവിലേക്കും തൊഴിൽ തേടി ചേക്കേറുന്ന പുതിയ തലമുറയെ ഈ പൈതൃക കലാരംഗത്ത് നിലനിർത്തണമെങ്കിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പ്രതിമാസ സ്റ്റൈപ്പൻഡും ഉപരിപഠന സ്കോളർഷിപ്പുകളും അനുവദിക്കണം. അർഹമായ അംഗീകാരങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും കോലധാരികൾക്ക് ലഭ്യമാക്കാൻ സാംസ്കാരിക വകുപ്പ് മുൻകൈ എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് വലിയ ആശ്വാസമാകും. അവരുടെ ത്യാഗങ്ങളെ നാം എപ്പോഴും ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഭാവിയിലേക്കുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ: പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിനായുള്ള മാർഗ്ഗരേഖ

തെയ്യത്തിന്റെ ആത്മീയതയും പവിത്രതയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സുസ്ഥിരമായ സാംസ്കാരിക ടൂറിസം വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് ഇനിപ്പറയുന്ന നടപടികൾ അടിയന്തരമായി നടപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്:

ഗ്രീൻ പ്രോട്ടോക്കോളും നിയന്ത്രിത ഫോട്ടോഗ്രാഫിയും: തെയ്യപ്പറമ്പുകളിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങൾ കർശനമായി നിരോധിക്കുകയും, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്ക് തടസ്സമാകാത്ത വിധത്തിൽ നിശ്ചിത അകലത്തിൽ നിന്ന് മാത്രം ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർക്ക് മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുക.
സഞ്ചാരികൾക്കായി ബോധവൽക്കരണ കേന്ദ്രങ്ങൾ: കാവുകളിൽ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ തെയ്യത്തിന്റെ പവിത്രതയും പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങളും വിദേശികൾക്കും മറ്റ് യാത്രികർക്കും പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന ഇന്റർപ്രെട്ടേഷൻ സെന്ററുകൾ (Interpretation Centres) ഡി.ടി.പി.സി ആരംഭിക്കുക.
കോലധാരികൾക്ക് സമഗ്ര ക്ഷേമനിധി: തെയ്യക്കലാകാരന്മാർക്ക് വർഷം മുഴുവൻ സ്ഥിരവരുമാനം നൽകുന്ന പ്രതിമാസ പെൻഷൻ പദ്ധതികളും, അപകട ഇൻഷുറൻസും, സൗജന്യ ചികിത്സാ സഹായവും സർക്കാർ തലത്തിൽ ലഭ്യമാക്കുക.

പ്രാദേശിക കാവ് സംരക്ഷണ സമിതികൾ: ക്ഷേത്ര ഭരണസമിതികളിലും കാവ് സംരക്ഷണ സമിതികളിലും കോലധാരികളുടെ പ്രതിനിധികളെ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തി ടൂറിസം നിയന്ത്രണങ്ങളും ആചാര സംരക്ഷണവും ഏകോപിപ്പിക്കുക.

സാംസ്കാരിക എക്സ്ചേഞ്ച് പരിപാടികൾ: മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ പ്രമുഖ സർവ്വകലാശാലകളുമായി സഹകരിച്ച് തെയ്യത്തിന്റെ തനത് പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് ദേശീയതലത്തിൽ സെമിനാറുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുക.
ഡോക്യുമെന്റേഷനും ഡിജിറ്റൽ ആർക്കൈവിംഗും: അപൂർവ്വമായ തോറ്റംപാട്ടുകളും മുഖത്തെഴുത്തു വിദ്യകളും വരുംതലമുറകൾക്കായി ഡിജിറ്റലായി ആർക്കൈവ് ചെയ്യാൻ കണ്ണൂർ സർവ്വകലാശാല ഫോക്‌ലോർ പഠന വകുപ്പുമായി സഹകരിച്ച് പദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കുക. ഇത് നാടിന് വലിയ നേട്ടമാണ്.
കാവുകളുടെ പാരിസ്ഥിതിക സംരക്ഷണം: സ്വാഭാവിക വനസ്വഭാവമുള്ള കാവുകൾ കോൺക്രീറ്റ് വൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് തടയാൻ തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളും വനംവകുപ്പും പ്രത്യേക സംരക്ഷണ നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുക.

ഉപസംഹാരം

ഉത്തര മലബാറിന്റെ കാവുകളിൽ ചെണ്ടയുടെ താളത്തിനൊത്ത് ഉറഞ്ഞാടുന്ന തെയ്യം കേവലം കാഴ്ചകളുടെ വിരുന്നല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും ദൈവവും ഒന്നായിത്തീരുന്ന അപൂർവ്വമായൊരു ആത്മീയ വിപ്ലവമാണ്. ചൂഷണങ്ങൾക്കും അസമത്വങ്ങൾക്കുമെതിരെ അധഃസ്ഥിതന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഈ പ്രതിരോധ ഗീതം ഇന്നും വടക്കൻ മലബാറിന്റെ മണ്ണിൽ അണയാതെ കത്തുന്നു.

ആധുനികതയുടെയും ടൂറിസത്തിന്റെയും കുത്തൊഴുക്കിൽ തെയ്യത്തിന്റെ പവിത്രതയും തനിമയും നഷ്ടപ്പെടാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് മലയാളിയുടെ സാംസ്കാരിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിവേരുകൾ മുറിയാതെ, ആധുനിക ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ ഈ അനുഷ്ഠാന വിസ്മയത്തിന് സാധിക്കട്ടെ. തെയ്യത്തിന്റെ പുണ്യഭൂമിയായ ഉത്തര മലബാർ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുവെക്കുന്നത് ഭക്തിയുടെ മാത്രമല്ല, അതിജീവനത്തിന്റെയും മാനവിക സമത്വത്തിന്റെയും ഉജ്ജ്വലമായ ചരിത്രമാണ്. ഇത് ഓരോ മലയാളിയുടെയും അഭിമാന പൈതൃകമാണ്. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകളായി തെയ്യവും കാവുകളും തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം പൂർണ്ണമാകൂ. ഈ പവിത്രമായ കലാരൂപം വരുംതലമുറകൾക്കായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഓരോ മലയാളിക്കും ബാധ്യതയുണ്ട്. ഈ വിസ്മയം എന്നും നിലനിൽക്കട്ടെ. മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റെയും സന്ദേശം ലോകമെമ്പാടും എത്തിക്കാൻ ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യത്തിന് സാധിക്കട്ടെ. ഇത് നാടിന്റെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന്റെ കാവലാളാണ്.